Ο Αθλητισμός στο Χωριό τη δεκαετία του 60 !!

Χθες το βράδυ στην αθλητική Κυριακή παρακολουθούσα τους αγώνες κλειστού στίβου (Αγωνες δρόμων και αλμάτων) των Ελλήνων αθλητών που συμμετείχαν σε αγώνες στην Αμερική και σε αλλες χώρες και θυμήθηκα παλιές εποχές όταν ήμουν μαθητής στις τελευταίες τάξεις του τότε εξαταξίου Γυμνασίου. Αλλες εποχές, αλλες προτεραιότητες. Τις δεκαετίες του 50 και του 60, ακόμα και του 70 οι νεοτερίστικες ιδέες δεν ήταν και τόσο αποδεκτές από τους περισσότερους των πατεράδων μας και λοιπών συγγενών μας που ήταν παλαιών αρχών. Το καινούριο για αυτούς τους τρόμαζε. Ότι ηταν άγνωστο ήταν αποριπταίο. Τους αρκούσε αυτό που ήξεραν και δεν θεωρούσαν λογικό και σωστό να ασχοληθούν με κατι νέο και αγνωστο. Αλλωστε δεν είχαν και το χρόνο ακόμα κιαν ήθελαν να μάθουν τι είναι. Εκείνες τις εποχές πρωτεύον μέλημα ήταν "ο αρτος ημών ο επιούσιος" τα υπόλοιπα ήταν δεύτερη έγνοια. Τα παιδιά έπρεπε να βοηθούν κιαυτά στο πρωτεύον μέλημα. Πολλά παιδιά από τις φτωχότερες οικογένειες δεν πήγαιναν σχολείο για να βοηθούν τους γονείς τους. Αλλά και εμείς που πηγαίναμε σχολείο, όταν σχολάγαμε έπρεπε να βοηθήσουμε σε κάποιες δουλιές που ήταν απαραίτητο να γίνουν. Όπως σκαψιμο στο κηπο στα αμπέλια στο ποτισμα των κηπευτικών,στο μαζεμα των αμυγδάλων και ολων των καλοκαιρινών φρούτων, μια και το καλοκαίρι δεν είχαμε σχολείο και διαβάσματα.Το διάβασμα όταν ειχαμε σχολείο γινόταν βράδυ με τη λάμπα πετρελαίου ή το λύχνο στα φτωχότερα σπίτια. Όταν πήγαμε στο Γυμνάσιο δεν υπήρχε σχολικό λεωφορείο για να μας πηγαίνει. Μας πήγαιναν τα ποδαράκια μας, χειμώνα καλοκαίρι με βροχές και ήλιο, με κρύο και ζέστη. Νεοτεριστικές ιδέες θεωρούνταν να ασχοληθούν τα παιδιά με τον αθλητισμό, η με καλητεχνικές τέχνες (ζωγραφική, θέατρο κ.λ.π.). Οταν άκουγαν για αθλητισμό έλεγαν: Πάνε να σκάψεις το αμπέλι ή τον κήπο να αθληθείς αφού θέλεις αθλητισμό. Ασε που πάντα υπήρχαν και τα έκτακτα μικροθελήματα που έτρωγαν κι αυτό τον ελάχιστο χρόνο που μας έμενε . Ετσι μας αρκούσε που βρήσκαμε χρόνο για ένα διπλό (ποδόσφαιρο) ή ενα κλέφτες και χωροφυλάκους ή ένα χωστό μπουλουλού (κρυφτό). Αν και πολλές φορές μας γύρευαν για κάποια δουλειά οι δικόί μας και μας διέκοπταν από το παιγνίδι. Όταν πήγα στο Γυμνάσιο έτυχε να έχω πολύ καλούς καθηγητές της γυμναστικής και μου έμαθαν για τον κλασσικό αθλητισμό και για τα ολυμπιακά αγωνίσματα. Ήμουν πολύ γρήγορος στους δρόμους ταχύτητας αλλά και στα άλματα. Ήθελα να γίνω κι εγώ Γυμναστής!! Εκείνη την εποχή λοιπόν ο δάσκαλος του χωριού μας, Δημήτρης Πεδιαδίτης, που ήξερε για τις <<επιδόσεις>> μου στον αθλητισμό από τη Μάνα μου που έκανε χρέη παιδονόμησας,μου ζήτησε να τον βοηθήσω στις γυμναστικές επιδείξεις που θα έκανε στο τέλος της σχολικής περιόδου στο δημοτικό σχολείο (πάνω Δημοτικό). Αλλο που δεν ήθελα έπεσα με τα μούτρα και κάθε απόγευμα προσπαθούσα να μάθω γυμναστικές ασκήσεις στα μεγαλύτερα παιδιά του σχολείου. Μάλιστα για να με βοηθήσει ο δάσκαλος μου είπε να αναλάβει αυτός τις μικρές τάξεις και εγώ τις μεγάλες. Ετσι θα μπορούσα να μάθω στα παιδιά αυτά που μου ειχαν μάθει οι γυμναστές του Γυμνασίου !! Η σχολική γιορτή στο τέλος της σχολικής χρονιάς άρχισε με τα μικρά παιδιά πρώτα και μετα η <<διμοιρία επιδείξεων>>, όπως σκοπτικά έλεγε ο δάσκαλος.Το ολο εγχείρημα ειχε μεγαλη επιτυχία. Μετά απ' αυτό ο δάσκαλος μου είπε. Βλέπω οτι τα παιδιά σε ακούν και σε θαυμάζουν που εισαι καλός στη Γυμναστική και τα αγωνίσματα, δεν τους μαζεύεις στον περίβολο του κάτω σχολειού που έχει χώρο, να παίζουμε διάφορα παιγνίδια και να μη παίζουνε στους δρόμους και κανουμε ζημιές και μαλώνουν οι χωριανοί μας; Ο δάσκαλος λοιπόν επέλεξε εμένα σαν τον καταληλότερο να μαζέψω όλους τους πιτσιρικάδες στο κάτω σχολειό και να τους μαθαίνω διάφορα αθλήματα. Στη αρχή οι χωριανοί με επαίνεσαν που μάζεψα τα παιδιά από τους δρόμους και τα χωράφια και ησυχάσανε ξέροντας που είναι και τι κάνουν. Μερικοί όμως μικρότεροι απο μένα ήθελαν να κάνουν και αγωνίσματα ρίψεων που ο χωρος του κάτω σχολειού μονο σφαιροβολία μπορούσες να κάμεις κι αυτό με προσοχή. Εγω από την αρχή δεν τους άφηνα να ρήχνουν δισκο οταν ήμουν παρόν, γιατί εκτός οτι δεν υπήρχαν κανονικά όργανα (δίσκοι) το άθλημα απαιτούσε κλωβό για να μη βγαίνει ο δίσκος εκτός πορείας και έχουμε ατυχήματα !! Βέβαια υπήρχαν μερικοί πονηροί που έβρησκαν τρόπους να ρίχνουν δίσκο όταν εγώ έλειπα. Εύρησκαν πέτρες πλακωτές και τις πέταγαν σαν δίσκο. Μονο που μερικές φορές κατέληγαν στα κεραμίδια των σπιτιών που ήταν δίπλα στο κάτω σχολειό. Τότε είχαμε άλλες ιστορίες!!!Το καλοκαίρι του 61 λοιπόν η Μάνα μου έκανε χρέη παιδονόμησας στο πάνω Δημοτικό σχολειό, μια και η πρώην είχε αποστρατευτεί. Στα καθήκοντα της ήταν και η περιποίηση του σχολικού κήπου για να μην ξεραθεί μέχρι τον ερχόμενο Οκτώβρη που θα άνοιγαν πάλι τα σχολεία. Ετσι με επερνε μαζί της και την βοηθούσα στο πότησμα του κήπου. στη αυλή του σχολειού υπήρχε σκάμα για αγωνισματα αλμάτων και στην αποθήκη ηταν τακονταρια για το υψος. Εκει λοιπόν καναμε τα αγωνίσματα των αλμάτων και τα 60 μετρα ταχύτητος !! Για περισσότερα αγωνίσματα δρόμων ήταν ο <<αμαξοτός>> απο την βορνή καμάρα μέχρι τη καμάρα στους αθανάτους,την νοτική καμάρα όπως τη λέγαμε !! ¨Ηταν οι 1οι Πανλιμνιώτικοι αγωννες στίβου στο Χωριό, που επαναλαμβανόταν κάθε καλοκαίρι μέχρι που εφυγα. Αλλά και μετά από τους διαδόχους που άφησα!!!.Έτσι περνούσαν τα καλοκαίρια μας στα τότε!! Υπο την προυπόθεση βεβαίως-βεβαίως να μην υπήρχαν δουλειές. Ενοείται οι αγώνες γινόταν μονο κυριακές, που δεν υπήρχαν πολλές δουλειές στις οικογένειες. Τις καθυμερινές είχαμε προπονήσεις και στο στίβο και στο ποδόσφαιρό, όσοι μπορούσαν και όποτε μπορούσαν !!Τα αλλα <<ευγενή>> αθλήματα Μπάσκετ και βόλλευ δεν τα ξεραμε τότε !!Αλωστε δεν υπήρχε ο κατάλληλος χώρος για να μπορούμε να τα μάθουμε !!