Ανοιξιάτικες πεζοπορίες στα εξωκλήσια του Μεραμπέλλου

Όταν ήμουνα μαθητής του Δημοτικού η Μάνα μου με έπερνε στις ανοιξιάτικες πεζοπορείες που έκανε με την συγγενή (πρωτη Ξαδέρφη) της Σοφία Μαστοράκη, για να ανάψουν τα καντίλια στα εξωμονάστηρα της περιοχής, κυρίως τα μακρινά για να εχει αρκετή πεζοπορεία ώστε να τεριάζουν το πρέπον μετά του οφελήμου (γυμναστική) !!! Ας τις πούμε εκπαιδευτικές εκδρομές όπως κάνουν τωρα στα Γυμνάσια !! Βέβαια τότε μαθάίναμε πολλά πράμματα γιατι το μυαλό μας δεν απασχολούσαν οι σειρίνες της σημερινής εποχής (κινητα, υπολογιστες, ναρκοτικα κ.λ.π.) και μπουρούσαμε να τραβούμε σαν σφουγγάρι ολες τις πληροφορίες ζωής, που μας έδειναν οι γονείς μας και οι μεγαλύτεροι από εμας συγγενείς!!! Σε μια απ' αυτές τις πεζοπορείες, πήγαμε στον τιμιο Σταυρό πάνω από τν Νεάπολη. Από την προηγούμενη μέρα καναμε τις απαραίτητες προμήθειες (νερό, φαγητό, μπαστούνι για την ορειβασίακαι το σακούλι της πλάτης με τις προμήθειες). Πρωί- πρωί ήρθαν η θειά η Σοφία με τα παιδιά της τον Δημήτρη και την Νίκη (Ελπινίκη) και μεσω της στενής στράτας (Αγια Μαρίνα-κεραπολίτησα ),φτάσαμε στην Παναγία την κεραπολίτσα. Ο κάμπος ηταν καταπράσινος από την ορμή της ανοιξης που ειχε κάνει τα δέντρα να βγάζουν νεα φυλλα και κλαδιά, σαν τις κοπέλες που βάζουν καινούρια φορέματα για να αρέσουν στους νέους που έχει διαλέξει η καθεμιά για την πάρτη της. Τα λουλούδια στα χωράφια έχουν αρχίσει και ανθίζουν και ολα μαζί με τα δεντρα να φτιάχνουν τον πολύχρονο πίνακα της άνοιξης. Αφού κάναμε μια στάση και ανάψαμε τα καντίλια στην παναγία, ανεβήκαμε στο νεκροταφείο του νικηθιανού . Ο Δημήτρης που ηταν μεγαλύτερος από μένα μου και ειχε ξαναπάει, μου ειπε, ελα να σου δείξω ενα άγαλμα που έχουνε βάλει σε ένα μνήμα. Πρώτη φορά που έβλεπα άγαλμα από τόσο κοντά. Τίνος ειναι τον ρώτησα .Κάποιος που ηταν μεγάλος και τρανός μου λέει ο ξάδερφος και τα κοπέλια του είχανε λεφτά και του φτίαξανε τούτονε το μεγάλο τάφο με το άγαλμά του. Η Θεία η Σοφία η μάνα του ειχε διαφορετική γνώμη και είπε αποδοκιμάζοντας, στη Μάνα μου. Θωρείς ηντα κάνουνε οι πλούσιοι και οι εγωιστές άθρωποι, αντι να δώσουνε λίγα λεπτά σε μερικές φτωχές οικογένειες να ζήσουνε, πετούνε τα λεφτά τους τσοι πέτρες να κάνουν αγάλματα για να δείχνουν πως ειναι πλούσιοι !!Πήραμε την κατηφόρα απο το νεκροταφείο και κατεβήκαμε στον Νικηθιανό. Από εκεί μέσω του ασφαλτομένου δρόμου φτάσαμε στη Νεάπολη . Στο δρόμο ο Δημήτρης έκοβε αμύγδαλα (πράσινα) και μου έδεινε και μένα αλλά δεν μου άρεσαν γιατι δεν ειχε γίνει ο καρπός τους. Ηταν νερουλός ακόμα !! Απο τις κατακόμβες των Γερμανων που ηταν πριν μπούμε μεσα στη Νεάπολη, βγήκαμε στο μονοπάτι για τον τίμιο σταυρό. Το μονοπάτι ομως ηταν πολύ ανηφορικό και στενό και δυσκολευόμουνα να προχωρίσω ετσι ο Δημήτρης με βοηθούσε, αλλά και την αδερφή του που κι αυτή δυσκολευόταν. Η θειά Σοφία μετα που είχαμε ανέβει αρκετα ψηλά και η Νεάπολη φαινόταν ολη μπροστά μας, ειπε να κάτσουμε λίγο να ξεκουραστούμε να απολάυσουμε την θέα και μετά να προχωρήσουμε για την κορυφή. Ο Δημήτρης βρήκε ευκαιρία να ψάξει για φασκόμυλα αλλά εγω δεν ειχα το κουάγιο να πάω. Βρήκε μερικά και εφερε και σε μας να δοκιμάσουμε. Απο εκεί που κάτσαμε για να ξαποστάσουμε φαινόταν ολος ο κάμπος του Μεραμπέλλου τα χωριά

Βρυσες Χουμεριάκο, Νεάπολη, Βουλησμένη, Λατσίδα το Βραχάσι.Μόνο το χωριό μας δεν φαινόταν γιατι ηταν μποστά οι αλευρόμιλοι του Νικηθιανού !! Τελικάανεβήκαμε επιτέλους στη κορυφή καταυδρωμένοι κια κουρασμένοι και πριν μπούμε στην εκκλησία να ανάψουμε τα καντίλια, κάτσαμε να ξαποστάσουμε και να πιούμε λιγο νερό από τα παγουράκια μας !! Η θέα από εκεί ψηλά ηταν υπέροχη!!! Αφου την απολάψαμε αρκετά μπήκαμε στην εκκλησία και ανάψαμε τα καντήλια. Μετά μια και το στομάχι μας είχε αρχίσει να διαμαρτήρεται, κάτσαμε και δοκιμάσαμε τις προμήθιες που ειχαμε στους σάκους της πλάτης μας. Η επιστροφή ήταν πολύ πιο εύκολη μια και ειχαμε μονο κατήφορο μποστά μας !!! Στη φωτογραφία η μανα μου με τη γειτόνησα της Σοφία του Λεμπιδογιώργη.

Μια ξεχωριστή μέρα στις Λίμνες πριν 60 χρόνια

Αναπολώντας τα περασμένα οπως κάνουν συνήθως οσοι εχουν πάνω απο επτά δεκαετίες στη πλάτη τους, μου ήρθε στο μυαλό η εικόνα της μέρας του Σαββάτου του Λαζάρου στο χωριό μας. Μιάς ξεχωριστής μέρας για εκείνα τα χρόνια !! Για μας που ήμασταν παιδιά του Δημοτικού η πρώτη δουλειά ηταν να πούμε τα κάλαντα του Λαζάρου <σήμερο ερχετε ο χριστός ο επουράνιος θεός, εν πόλη Βιθανία κλαίει Μαρθα και Μαρία, Λάζαρο τον αδερφό τους τον γλυκήν τον καρδιακό τους>. Μετά ηταν το αξιοθέατο ευχολόγημα των ζώων. Για οσους δεν το πρόλαβαν ήταν ο αγιασμός των ζώων του χωριού, για να έχουν υγεία καλή απόδοση και καλές γέννες. Τότε όλες οι οικογένειες είχαν ζώα απαραίτητα για τις αγροτικές δουλιές και την οικιακη οικονομία. Μια γα"Ιδούρα μια κατσίκα -το ληγότερο- αρκετοί ειχα και μια αγγελάδα και πρόβατα. Ολα αυτά τα ζώα μαζευόντουσαν στου κατσούλη το πηγάδι (τωρα δεν υπάρχει πηγάδι οπως δεν υπάρχει ο κολύμπαρος και φυσικά και ελάχιστα ζώα εκτος απο σκύλους και γάτες !!!). Εκεί οι παπαδες του χωριού εδεναν τρια πετραχήλια και έκαναν αγιασμό και έραναν τα ζώα που περνούσαν από κάτω από τα πετραχήλια. Ηταν τόσα πολλά τα ζώα τότε που ήθελαν πάνω από μια ωρα να περάσουν όλα. Μάλιστα θυμάμαι μια φορά που δυο αγελάδες τσακώθηκαν στις κουτουλίες -φαίνετε είχαν προηγούμενα !!- Η μια αγελάδα ηταν του Μανώλη του Κατσούλη της Μάνας που δεν πρόλαβε να αφήσει εγκαίρως το σκοινί που την κρατούσε και της έκοψε ενα δάκτυλο απο το χέρι !! Είχαμε βέβαια και εκτός από τα οικογενειακά ζωα τα ζωα των βοσκών που ηταν στο χωριό - Τσαφαραντώνης και Σταυρούλης Μαρνέλος- αλλά και τα ζωα που εφερναν από τα μετόχια των Λιμνών !!Αργότερα 'οταν τα ζώα λιγόστεψαν το ευχολογημα γινόταν στο σπίτι μας απόξω . Ο ένας παπάς ηταν στη πόρτα μας και ο άλλος ήταν απέναντυ. Τώρα ουτε ζωα υπάρχουν και οι αθρώποι δεν ασχολόυνται με την γεωργία όπως παλιά παραδοσιακά !! Τα αγροτικά αυτοκίνητα και τα μηχανήματα έχουν αντικαταστήσει τα ζώα, κι αυτά δεν θέλουν παπάδες και αγιασμούς, αλλά μηχανικούς για να τα φτιάχνουν και να τα συντηρούν !!!