Τρίτη, 2 Ιανουαρίου 2018

Καποτε οι πρωτοχρονιες στις Λιμνες


Ανοιξα τα ματια μου και παρατηρουσα το ταβανι που στις ταβλες του να νερα του ξυλου και οι ροζοι εφτιαχαν διαφορες παραστασεις και μορφες, προσπαθοντας να βρω με τι ακριβως μοιαζουν. Μια φωνη διεκοψε τις σκεψεις μου. Σηκω τεμπελακο μεσημεριασε. Αντε να πας στις θειες σου το πεσκεσι να σου κανουν την καλη χερα. Ηταν η φωνη της Μανα μου. Κοιταξα απο το ανοιχτο παραθυρο τον ουρανο. Ειχε λιακαδα πραμα σπανιο για χειμωνα. Η Μανα μου με ειδε που κοιταζα και ειπε εχει καλη μερα αλλα θα βαλεις ρουχα γιατι κανει κρυο . Σηκωθηκα ντυθηκα και εκατσα στο τραπεζι για να πιω το ζεστο γαλα,που μου ειχε ετοιμασει(ειχε και τοτε ΝΟΥΝΟΥ αλλα αλλο πραμα γνησιο αγγελαδινο με παχια τσιπα οταν εβραζε) με λιγο παξημαδενιο ντακο. Τοτε δεν υπηρχαν κρουασαν η κεϊκ!! Το πρωινο ηταν λιτο - οπου υπηρχε - . Η μανα μου ετοιμασε ενα πιατο με καλιτσουνια μελομακαρονα και κουραμπιεδες και μου ειπε αυτα θα τα πας στη θεια Αριστεα, που ειναι πιο μακρυα και μετα θα γυρισεις να σου δωσω να πας στις αλλες θειες σου. Εβαλε το πιατο σε μια πετσετα και το εδεσε κομπο για να μη μου πεσουν αυτα που ηταν μεσα και αφου εβαλα το χοντρο σακακι μου που μου εφτανε στα γονατα πηρα το δρομο για τη θεια Αριστεα (αδερφη του Πατερα μου). Στο σοκακι των ψιμαρνιδων συναντησα κιαλλα κοπελια που κρατουσαν κιαυτα πετσετες με πιατα και τα πηγαιναν σε συγγενεις να τους κανουν τη καλη χερα (να τα χαρτιλικωσουν δηλαδη για να παει καλα η χρονια). Προσεχα τη πετσετα με το πιατο μην μου πεσει και εχουμε ατυχηματα και συνεπειες και εφτασα στα περα καφενεια . Ο Καλιωρομανωλης με πειραξε περνοντας μπροστα απο το καφενειο του. Ηντα κρατας στο πιατο μωρε κοπελι,φερε να το φαμε. Αστο κοπελι ησυχο.τον αποπηρε ο μπαρμπας μου ο Χριστοφορος που επαιζε ταυλη με τον Ντενεκε το δασκαλο. Συνεχισα το δρομο μου για το σπιτι της θειας Αριστεας. Τα καφενεια ηταν γεματα αθρωπους. Τοσους πολλους μονο στις μεγαλες γιορτες εβλεπες.Βοηθουσε κιο καιρος που ηταν καλος και οι αθρωποι βγηκαν εξω να απολαυσουν τη λιακαδα. Στου Χαριλαου στου Χριστινη ακομα και στου γειτονα του Λεμπιδη ειχε αρκετο κοσμο. Μια φωνη με φωναξε μετο ονομα μου . Γυρισα και κοιταξα απο το μερος που ερχοταν η φωνη .Στη πλακωσα του καφενειου του Λεμπιδογιωργη καθοταν ο Πατερας μου με τους μπαρμπαδες μου τον Κοκολομανωλη τον Δρακιωτογιαννη και τον Κυπαρισση (Λεμπιδογιωργη τον αδρα της θειας Αριστεας) και πινανε καφε. Για που τοβαλες με πεσκεσι μου λεει ο μπαρμπας ο κυπαρισσης, που καταλαβε οτι το <πεσκεσι> ηταν για το σπιτι του. Παω στη θεια να το δωσω,του απαντησα . Ε τοτε κατσε να σε κερασω μια βανιλια και μετα παμε μαζι μου ειπε. Μετα θα ερθεις κιαπο το σπιτι ειπε ο μπαρπας ο Δρακιωτογιαννης . Και φυσικα κιαπο το δικο μου αντετινε ο μπαρμπας Κοκολομανωλης. Ετσι γινοταν την Πρωτοχρονια εκεινα τα χρονια. Πηγαινες το πιατο στα σπιτια των μπαρπαδων και σου εκαναν την <καλη χερα>. Δηλαδη σου εδειναν χρηματα, μη φανταστητε πολλα μια δυο δραχμες αντε οι πιο πλουσιοι (σπανιο ειδος τοτε) κανετα ταληρο. Αφου εφαγα τη βανιλια και ηπια και το νερο, φυγαμε παρεα με το μπαρμπα για το σπιτι του. Η θεια Αριστεα με περιμενε στη αυλη του σπιτιου και με καλωσορισε πηρε το πιατο το αδειασε και μου το ξαναγεμισε με δικα της καλουδια . Ο μπαρμπας εβαλε το χερι του στη τσεπη του γιλεκου του και μου εδωσε ενα δυφραγκο. Χρονια Πολλα μου λεει και του χρονου. Κατσε να σε δω λιγακι μου ειπε η θεια . Δεν μπορω να κατσω πολυ θεια της ειπα. Επρεπε να βιαστω γιατι ειχα πολλους μπαρμπαδες και θειες να παω !! Ετσι περνουσε η Πρωτοχρονια τα χρονια εκεινα. Πηγαιναμε τα πιατα γεματα τα περναμε γεματα και επιπλεον μας χαρτσιλικοναν με δραχμες και δυφραγγα. Μας εκαναν τη <καλη χερα>. Χρονια Πολλα με υγεια και καλη χρονια να εχουμε.

Σάββατο, 4 Νοεμβρίου 2017

ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΗΣ ΣΗΦΟΓΙΩΡΓΕΝΑΣ (Συνεχεια)


Ενα Σαββατο βραδυ μια Κυριακη πρωι
παω να σεργιανισω κατω στην οβριακη
Βρισκω μια οβραιοπουλα που βγανε τα κουμπια για να λουστει

Χωρις να της μιλησω χωρις να της το πω
μου λεει εκεινη εμενα, καλως τον αγαπω
Αν θελεις οβραιοπουλα να γινεις χριστιανη
και να μεταγυρισεις στη πιστη την καλη
Να λουζεσαι Σαββατο ν'αλλαζεις Κυριακη
και να μεταλαβαινεις το Πασχα και Λαμπρη
Μα θα το πω της μανας μου, κι μανα μου οτι πει
και τοτε σα ρωμιακι σου δινω απιλογη
Μανα μου ενα ρωμιακι που με παρακαλει
για να μεταγυρισω στη πιστη τη καλη
Να λουζομαι Σαββατο, ν'αλλαζω Κυριακη
και να μεταλαβαινω Πασχα και Λαμπρη
Κορη μου δε λυπασαι τ'αδερφια σου τα δυο
και μενα να μ'αφησεις σ'ενα βαρυ καημο;
Μανα δεν τα λυπουμαι τ'αδερφια μου τα δυο
και σενα θα σ'αφησω σ'ενα βαρυ καημο.

Τετάρτη, 25 Οκτωβρίου 2017

ΠΑΛΙΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΤΗΣ ΣΗΦΟΓΙΩΡΓΕΝΑΣ

Σημερα θα βαλω ενα αλλο τραγουδακι που το ελεγε η θεια Σηφογιωργενα στην κορη της. Αυτο το τραγουδι με μικρες παραλαγες το ειχα ακουσει οταν ημουνα μικρος και απο τη θεια μου τη Μαρια, μεγαλυτερη αδελφη της Μανας μου. Γενικα αυτα τα τραγουδακια ειχαν βγει γυρω στα 1800 - 1900. Αλλα ισως ειναι και παλαιοτερα. Το σημερινο τραγουδακι μιλαει για μια κοπελια που ο ανδρας της ελειπε πολλα χρονια στην ξενιτια και οταν γυρισε δεν τον γνωρισε....... ...................................................................................... .....................................
Κορη με τα ξανθα μαλια και μικροπαντρεμενη
τον ανδρα της αναζητα και καθεται και κλαιει........................................... ........................................................................... ......................................................
Τι εχεις κορη μου και κλαις και μαυρα δακρυα χυνεις
μηπως πεινας, μηπως διψας, μην εχεις κακη Μανα.............................. ....................................................................................... .................
Μητε πεινω, μητε διψω, μητε εχω κακη Μανα.
Τον ανδρα μου εχω στην ξενιτια και λειπει δεκα χρονια ........................... ...............................
Ακομα δυο τον καρτερω στις τρεις τον παντεγενω
Κιαν δεν ερθει κιαν δε φανει καλογρια θα γενω................................................................. .............................................
Θα παω σ΄ερημο βουνο να κτισω μοναστηρι.
και στο κελι θα σφαλιστω και θα μαυροφορεσω ....... .................................................
Κεινον να τρωει η ξενιτια και με τα μαυρα ρουχα.
Κορη μου εγω μαι ο ανδρας σου, εγω μαι ο καλος σου .............................................................. ................................................
Πες μου σημαδια της αυλης και τοτε θα πιστεψω.
Εχεις μηλια στην πορτα σου και κλιμα στην αυλη σου ...............................................................
Κανει σταφυλι ραζακι και το κρασι μοσχατο.
Κι απου το πχει δροσιζεται και παλι αναζητα το................................................... ................................................
Αυτα ναι σημαδια της αυλης τα ξερει ο κοσμος ολος,
διαβατης ησουν περασες, τα ειδες και τα λεγεις.................................................. ................................................
Πες μου σημαδια του σπιτιου και τοτε θα πιστεψω.
Αναμεσα στην καμαρη χρυσο καντηλι αναβεις..................................................... .................................................
Και φεγγει σου και ντυνεσαι και βαζεις τα καλα σου.
Και φεγγει τις καλες αυγες και πας στην εκκλασια σου............................................ .....................................................
Ξενε μου εσυ σαι ο ανδρας μου εσυ σαι κι ο καλος μου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δευτέρα, 16 Οκτωβρίου 2017

ΠΑΛΙΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΤΗΣ ΣΗΦΟΓΙΩΡΓΕΝΑΣ


Τον Αυγουστο που ειχα ερθει στο χωριο ειχα συναντησει τη Μαρια του Γιωργη του Δεμετζο και εγγονη της θειας της Σηφογιωργενας. Μου ειπε οτι ειχε καποια τραγουδια που τα ελεγε η γιαγια της και τα θυμωταν η Μανα της. Της τα ειπε λοιπον και τα εγραψε. Ετσι μου τα εστηλε για να τα βαλω στη σελιδα. Μερικα απ' αυτα θυμαμαι και τα ελεγαν οι αδερφες της Μανα μου με μερικες διαφορες. Αλωστε στα παλια τραγουδια οι εκτελεστες τους εβαζαν και δικες τους λεξεις οπου τους βολευε .Σημερα θα σας γραψω ενα για καποιον ερωτευμενο που μου αρεσε.--------- .......................................
Χιλια λοϊγγια ηδωκα, χιλια παλια κοσαρια
να πα μου φερουν το γιατρο, δωδεκα παλικαρια. ....................................................
Καβαλικευουν τάλογα σαν τα πουλια πετουνε,
κι οι μουφτετσιδες κι ο γιατρος, ολοι ηθελα κλουθουνε. ......................................................
Σκωσου γιατρε, σκωσου γιατρε να παμε στ'αρρωσταρη
και στου σερτα να βλεπεις να μη σφαλεις. .......................................................
Οταν εφτασαν στο χωριο και μπηκε στ'ονταδακι
σκυβει και πιανει το βασμο κι υστερα τος ελεει. .......................................................
Να παν του φερουν τ'αλογο αμεσως για να πιενει
κι αφου εκαβαλικεψε κουμαντο τος εκανει. .........................................................
Τρια μερονυχτα θα ζει κι υστερα θα ποθαινει και στου γιατρου το μισεμο η κορη το μαθαινει. ............................................................
Διδεις μου Μα την αδεια να παω στ'αρρωσταρη μην ειμαι αιτια κι αφορμη να κατεβει στον Αδη. ............................................................
Διδω σου γω την αδεια μα βλεπε μην αργησεις γιατι δεν εχουμε νερο ποιος φερει απ'τη βρυση. ................................................................
Σαραντα μιλια εκοβε την ωρα το κορασο, το δρομο δεν εκατεχε και μπεικε μες στο δασος. ..................................................................
Θε μου απουσε στα ψηλα κατεβα και στη στρατα και πες μου αν ειν' αζωντανος ο νιος απου μ'αγαπα. ...............................................................
Αγγελος εκατεβηκε εκιακοντα στη στρατα. Αζωντανο θα τον εβρεις το νιοοπου σ'αγαπα. ................................................................
Καμετε τοπο αρχοντες και κυκλο οι παπαδες, να πα να δω τον αρρωστο απ'αρρωστει για μενα. ........................................................................
Πατει τονε και σκωνεται φιλει τονε και γενει. Εδε τση μανας τον υγιο μαθημα το μαθαινει.
Οντε του λειπει το φιλι να θετει να πωθαινει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:

Κυριακή, 13 Αυγούστου 2017

ΣΤΕΡΝΟ ΑΝΤΙΟ ΣΕ ΕΝΑ ΞΕΝΙΤΕΜΕΝΟ ΧΩΡΙΑΝΟ ΚΑΙ ΣΥΓΓΕΝΗ


Γεννηθηκε στο χωριο την περιοδο της κατοχης (1942). Ηταν ο πρωτοτοκος γιος του Μανωλη Κοκολακη του Χαριλαου και της Μαριας το γενος Εμμανουηλ Καραβελακη (Σταρομανωλη).Ημαστε συγγενεις απο τη μερια του Παπου του Χαριλαου Κοκολακη και του πατερα της Μανας μου Μιχαηλ Κοκολακη. Πηγε στο Δημοτικο Σχολειο (πανω Σχολειο) αλλα δεν συνεχισε τις σπουδες στο Γυμνασιο. Βοηθουσε τον παπου του στο Ξυλουργειο και τους γονεις του στις γεωργικες εργασιες μεχρι του κληθηκε να υπηρετησει την θητεια του στην αεροπορια (Τατοϊ) εκει γνωρισε την μετεπειτα συζυγο του που τον κρατησε μαζι της στο Καπανδριτι της Αττικης. Ηταν υπαλληλος στο βενζιναδικο του θειου της συζυγου του. Τα τελευταια δεκα χρονια επασχε απο ανεπαρκεια των νεφρων και εκανε αιμοκαθαρση. Στην τελευταια αιμοκαθαρση επαθε ενδονοσοκομιακη λημοξη και επεσε σε κωμα. Απεβιωσε την Κυριακη 6 Αυγουστου. Στην Φωτογραφια που παραθετω φαινεται δευτερος απο αριστερα. Οι υπολοιποι πρωτος αριστερα Μανωλης Δεμετζος του Νικηστρατου, μετα τον χαριλαο εγω και μετα ο Αντωνης του Καρα Μιχαλη (Πεδιαδιτης).
Η φωτογραφια ειναι τραβηγμενη απο τον φωτογραφο τοτε του χωριου, στην αυλη του σπιτιου του Γιαννη Καλιωρακη τον Γεναρη του 1958. Αιωνια του η μνημη .

Παρασκευή, 11 Αυγούστου 2017

ΟΙ ΛΑΓΟΙ ΚΑΙ ΤΟ....ΚΑΡΟΤΖΙ


Ηταν Σεπτεβρης μηνας, μερικα χρονια μετα την Γερμανικη κατοχη. Τα σταφυλια στα αμπελια ειχαν σχεδον καμωθει και φυσικα οι λαγοι που τοτε ηταν πολλοι τα επισκεπτοταν τακτικα και δοκιμαζαν τη προοδο της ωριμανσης των. Ο Καραπαναγιωτης ειχε ενα αμπελακι απο κατω απο το νεκροταφειο στη στενη στρατα. Πηγαινε λοιπον κι αυτος τακτικα για να βλεπει την προοδο της ωριμανσης των σταφυλιων. Ομως παρατηρησε οτι κι αλλοι εκαναν το ιδιο τσιμπολογοντας και δοκιμαζοντας τις ρογες απο τα τζαμπια των σταφυλιων !Παρατηροντας πιο προσεκτικα ειδε οτι οι κλεφτες των σταφυλιων αφηναν αποτυπωματα της ταυτοτητας των στο χωμα κατω απο τις κουρμουλες. Ααα σας επιασα !!,Μονολογησε ο Παναγιωτης ενθουσιασμενος απο την ανακαληψη του. Προβατσουλιες λαγου!! Τωρα θα σας φτιαξω εγω !! Ξαναπε και εφυγε απο το αμπελι. Πηγε στο χωριο κατευθειαν και βρηκε τον αδερφο του, τον Καραμανωλη που εκανε τον κυνηγο και του ειπε τα καθεκαστα για το αμπελι και τσι λαγους. Καλα ,την νυχτα δα παμε να κατσουμε στο παρακαθυστο να τσι περιμενουμε που εχει καλο φεγγαρι και θα τσι τακτοποιησουμε εμεις.Ειπε ο Καραμανωλης. Ο Μανωλης ο Δινερακης εκανε των εργολαβο "δομικων εργων"στο χωριο. Ειχε λοιπον ενα καροτσι μετα απαραιτητα εργαλεια στο σπιτι κι οταν ηταν καποια δουλεια ειδοποιουσε τους εργατες του και πηγαιναν να την φτιαξουν. Τις προηγουμενες μερες δουλευαν στο νεκροταφειο φτιαχνωντας ενα ταφο και το καροτσι ειχε μεινει εκει. Το απογευμα πηγε ενας χωριανος και τον βρηκε για να φτιαξει καποια δουλεια στον κηπο του. Ειπε λοιπον στο μεγαλο του γιο τον Στελιο να παει στο νεκροταφειο να φερει το καρατσι στο σπιτι γιατι αυριο θα δουλευαν και το χρειαζοταν. Το απογευματακι ο Στελιος βρηκε τους φιλους του και κανονησαν να πανε πιο βραδυ να παιξουν πρεφα σ'ενα σπιτι ενος απο την παρεεα. Η πρεφα ομως θελει ωρα κι αμα εισαι και "φρεσκος μαθητης" δεν τελειωνει ευκολα!! Ετσι περνουσε η ωρα κ' ουτε που το καταλαβαιναν. Ο Καραμανωλης αφου ειχε περασει η ωρα και κοντευαν μεσανυχτα, πηγε στου αδερφου του, του Παναγιωτη το σπιτι τον πηρε και πηγανε στο αμπελι. Εσυ Παναγιωτη παρε τον τσιφτε και δα κατσεις στον αποκατω τραφο στη στενη στρατα. Εγω με το δυκανο δα παω απο τον αποπανω γυρο του αμπελιου για να μη μπορει να μας ξεφυγει ο λαγος ή οι λαγοι αν ερθει παραπανω απο ενας. Βρηκε την καθισια που ηθελε ο καθενας τους και περιμεναν "τους κλεφτες των σταφυλιων". Ειχε περασει αρκετη ωρα κι ο Καραμανωλης σφυριξε συνθηματικα στον Παναγιωτη οτι ερχεται ο λαγος. Ο Παναγιωτης συκωνει τον κοκορα του τσιφτε και τιθεται σε "επιφυλακη".Το ιδιο κανει και ο αδερφος του. Και ενω επικρατει ακρα ησυχια και μονο η φωνη μιας σκουλουπας απο τα κηπαρισια του νεκροταφειου τη διακοπτει κατα διαστηματα. Γινετε χαλασμος, φασαρια και κακο. Ο Καραμανωλης βλεπει τον λαγο να γινεται "Λουης"και δεν προλαβαινει να πυροβολησει. Ποιος διαολος ειναι !!! Λεει βριζοντας ο Καραμανωλης κατεβαζοντας τους κοκορους του δυκανου. Ο Παναγωτης που ηταν στο τραφο στη στενη στρατα, δεν ειδε τον λαγο γιατι ηταν μακρυα. Ειδε ομως τον Στελιο του Δινερομανωλη να γλακα με το καροτσι που ειχε σιδερενια ροδα, χωρις λαστυχο βεβαια -οι λαστυχενιες ροδες βγηκαν πολυ αργοτερα- και που εκανε φοβερο θορυβο διοχνωντας αφελα του το λαγο που περιμεναν. Τι ειχε γινει ; Ο Στελακης μας ειχε ξεχαστει με την πρεφα και οταν πηγε σπιτι του περασμενα μεσανυχτα και ειδε πως ελειπε το καροτσι, θυμηθηκε που του ειχε πει ο Πατερας του να παει να το φερει απο το νεκροταφειο. Ετσι για να γλητωσει το ξυλο και παρα τον φοβο του να παει νυχτιατικα στο νεκροταφειο, εκανε την καρδια του πετρα και πηγε. Μπηκε σιγα σιγα στο νεκροταφειο κοιταζοντας προσεχτηκα δεξια κι αριστερα. Η καρδια κτυπουσε δυνατα απο το φοβο του. Βρηκε το καροτσι, το πηρε και βγαινοντας απο την σιδερενια πορτα,.... ποδια μου βοηθατε με σκεφτηκε. Ορμισε στην κατηφορα με χιλια απο το φοβο του μην τον προλαβουν οι αποθαμενοι, κανοντας βοβερο θορυβο με το σιδερενιο καροτσι!! Ετσι την γλητωσε ο λαγος και ο Στελιος γλητωσε το ξηλο !!!!

Τετάρτη, 9 Αυγούστου 2017

Παιδικες αναμνησεις ηλικιομενων


Ημουνα στο χωριο την περασμενη Κυριακη και ηπα κατα τις 11 το πρωι, κιαφου ειχα στελειωσει μια ντουλαπα στο πατρικο μου, να παω να πχιω ενα καφε στου Χριστινη. Απ' οξω στις μανταρινιες καθοταν δυο παρεες. Στη μια ηταν ο Καφανταρης ο Νικολης με τον Μανωλη του Δραγατη του Λαζαροκωστη και καμποσοι αλλοι που τους περισσοτερους δεν τους ηξερα. Οι μισοι παιζανε πρεφα κι αλλοι κανανε σεϊρι. Στο διπλανο τραπεζι καθοταν δυο ασπρομαλιδες που ο ενας μου σηκωσε το χερι και με φωναξε με το οναμα μου. Σκεπτομε πρεπει να ειναι γνωστος για να με καλει, αλλα ποιος ειναι ; Βαζω το μυαλο μου να παρει στροφες και προσπαθω να θυμηθω που τον ξερω !! Φορουσε και γυαλια ηλιου και με μπερδευαν ακομα περισσοτερο. Οσο τον πλησιαζα μου ηρθε η αναλαμπη . Ο Μακης ο Βλασσης ρε που σου εστηλε την προσκληση να συναντηθουμε, περσι τον Ιουλιο. Μεσω Facebook βεβαια (απαραιτητο μεσω επικοινονιας στις σημερινες μερες). Και η φωνη βγηκε αφθορμητα απο το στομα μου. Γεια σου μωρε παλιο μου γειτονακι Μακη (Ευθυμης).Μετα τα σχετικα "διαδικαστικα"χαιρετουρες κ.λ.π.καναμε ο καθενας μας μια αναδρομη της πορειας της ζωης μας. Η πρεφα διπλα τελειωσε και οι παικτες και οι θεατες σηκωθηκαν να φυγουν. Ενας απο τους θεατες ηταν και ο Παπα Νικολης ο Λαζαρακης. Ηρθε λοιπον με χαιρετησε και ο Μακης βρηκε την ευκαιρια να μου πει οτι ποτε του δεν περιμενε να γινει παπας ο Νικολης γιατι μικρος ηταν πολυ τζαναμπετης. Μαλιστα τον ρωτησε. Θυμασε οταν κλεψαμε τις καρπουζες; Ο παπας λοιπον αρχισε να μας λεει την ιστορια με τις καρπουζες. Ηταν η δεκαετια του εξηντα. Στο πανω σχολειο (τοτε δουλευε μονο αυτο) το καλοκαιρι που ηταν κλειστο, νοικιαζαν τον κηπο και ειχαν βαλει καρπουζες. Οσες ηταν γηνομενες τις εβαζαν στη αποθηκη του Σχολειου για να τις πουλησουν. Η αποθηκη ειχε ενα παραθυρο απο τη μπαντα των αποχωρτηριων. Απο εκει εμπενες ευκολαστην αποθηκη. Ο Μακης με τον παπα Νικολη (σκετος Νικολης τοτε), βρεθηκαν στον περιβολο του σχολειου και αποφασησαν να μπουνε στην αποθηκη να φανε μια καρπουζα να δροσιστουνε !!. Ανοιξαν το παραθυρο κι εκατσαν σαν κυριοι και εκοψαν μια καρπουζα και την εφαγαν. Αντε παμε να φηγουμε τωρα μην ερθει κανενας και μας πιασει στα πρασσα!! Λεει ο Μακης. Ο Νικολης πιανει μια καρπουζα και λεει στο Μακη .Ε να παρουμε και μια να τη μπαμε στην Αγια φωτεινη να την φαμε πιο ηστερα. Βγηκαν απο το παραθυρο και πηδηξαν απο το μπεντενι με την καρπουζα στα χερια. Ελα ντε ομως που τους ειδαν απο τα σπιτια και τα κηπουλια που ηταν διπλα. Εφυγαν και πηγαν στην Αγια φωτεινη. Οταν ο Νικολης πηγε σπιτι τα νεα ειχαν παει γρηγοροτερα απ' αυτον στον πατερα του αγροφυλακα που τον περιμενε με "ανοικτε3ς αγκαλες" και μια βεργα στα χερια !! Την ιδια βεβαια υποδοχη ειχε και ο Μακης αλλα απο τη Μανα του αλλα με ελαφροτερες συνεπειες. Ο Λαζαροκωστης δεν αστειευοταν γιατι ηταν αγροφυλακας και το θεωρουσε μεγαλη προσβολη ο γιος του να κάνει οτι αυτος κυνηγουσε τους αλλους που τα εκαναν. Ετσι ο μικρος (παπα) Νικολης εφαγε ξηλο που εβαλε και στις τσεπες που λεγαμε τοτε. Οχι βεβαια πως συνετηστηκε και εκατσε φρονημος!! Το ξηλο μαλλον μας ετρεφε τοτε και το τραβουσε ο οργανισμος μας. Ειδικα ο οργανισμος του Παπα Νικολη οταν ηταν μικρος.
Παλαιότερες αναρτήσεις Αρχική σελίδα