Σάββατο, 4 Νοεμβρίου 2017

ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΗΣ ΣΗΦΟΓΙΩΡΓΕΝΑΣ (Συνεχεια)


Ενα Σαββατο βραδυ μια Κυριακη πρωι
παω να σεργιανισω κατω στην οβριακη
Βρισκω μια οβραιοπουλα που βγανε τα κουμπια για να λουστει

Χωρις να της μιλησω χωρις να της το πω
μου λεει εκεινη εμενα, καλως τον αγαπω
Αν θελεις οβραιοπουλα να γινεις χριστιανη
και να μεταγυρισεις στη πιστη την καλη
Να λουζεσαι Σαββατο ν'αλλαζεις Κυριακη
και να μεταλαβαινεις το Πασχα και Λαμπρη
Μα θα το πω της μανας μου, κι μανα μου οτι πει
και τοτε σα ρωμιακι σου δινω απιλογη
Μανα μου ενα ρωμιακι που με παρακαλει
για να μεταγυρισω στη πιστη τη καλη
Να λουζομαι Σαββατο, ν'αλλαζω Κυριακη
και να μεταλαβαινω Πασχα και Λαμπρη
Κορη μου δε λυπασαι τ'αδερφια σου τα δυο
και μενα να μ'αφησεις σ'ενα βαρυ καημο;
Μανα δεν τα λυπουμαι τ'αδερφια μου τα δυο
και σενα θα σ'αφησω σ'ενα βαρυ καημο.

Τετάρτη, 25 Οκτωβρίου 2017

ΠΑΛΙΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΤΗΣ ΣΗΦΟΓΙΩΡΓΕΝΑΣ

Σημερα θα βαλω ενα αλλο τραγουδακι που το ελεγε η θεια Σηφογιωργενα στην κορη της. Αυτο το τραγουδι με μικρες παραλαγες το ειχα ακουσει οταν ημουνα μικρος και απο τη θεια μου τη Μαρια, μεγαλυτερη αδελφη της Μανας μου. Γενικα αυτα τα τραγουδακια ειχαν βγει γυρω στα 1800 - 1900. Αλλα ισως ειναι και παλαιοτερα. Το σημερινο τραγουδακι μιλαει για μια κοπελια που ο ανδρας της ελειπε πολλα χρονια στην ξενιτια και οταν γυρισε δεν τον γνωρισε....... ...................................................................................... .....................................
Κορη με τα ξανθα μαλια και μικροπαντρεμενη
τον ανδρα της αναζητα και καθεται και κλαιει........................................... ........................................................................... ......................................................
Τι εχεις κορη μου και κλαις και μαυρα δακρυα χυνεις
μηπως πεινας, μηπως διψας, μην εχεις κακη Μανα.............................. ....................................................................................... .................
Μητε πεινω, μητε διψω, μητε εχω κακη Μανα.
Τον ανδρα μου εχω στην ξενιτια και λειπει δεκα χρονια ........................... ...............................
Ακομα δυο τον καρτερω στις τρεις τον παντεγενω
Κιαν δεν ερθει κιαν δε φανει καλογρια θα γενω................................................................. .............................................
Θα παω σ΄ερημο βουνο να κτισω μοναστηρι.
και στο κελι θα σφαλιστω και θα μαυροφορεσω ....... .................................................
Κεινον να τρωει η ξενιτια και με τα μαυρα ρουχα.
Κορη μου εγω μαι ο ανδρας σου, εγω μαι ο καλος σου .............................................................. ................................................
Πες μου σημαδια της αυλης και τοτε θα πιστεψω.
Εχεις μηλια στην πορτα σου και κλιμα στην αυλη σου ...............................................................
Κανει σταφυλι ραζακι και το κρασι μοσχατο.
Κι απου το πχει δροσιζεται και παλι αναζητα το................................................... ................................................
Αυτα ναι σημαδια της αυλης τα ξερει ο κοσμος ολος,
διαβατης ησουν περασες, τα ειδες και τα λεγεις.................................................. ................................................
Πες μου σημαδια του σπιτιου και τοτε θα πιστεψω.
Αναμεσα στην καμαρη χρυσο καντηλι αναβεις..................................................... .................................................
Και φεγγει σου και ντυνεσαι και βαζεις τα καλα σου.
Και φεγγει τις καλες αυγες και πας στην εκκλασια σου............................................ .....................................................
Ξενε μου εσυ σαι ο ανδρας μου εσυ σαι κι ο καλος μου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δευτέρα, 16 Οκτωβρίου 2017

ΠΑΛΙΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΤΗΣ ΣΗΦΟΓΙΩΡΓΕΝΑΣ


Τον Αυγουστο που ειχα ερθει στο χωριο ειχα συναντησει τη Μαρια του Γιωργη του Δεμετζο και εγγονη της θειας της Σηφογιωργενας. Μου ειπε οτι ειχε καποια τραγουδια που τα ελεγε η γιαγια της και τα θυμωταν η Μανα της. Της τα ειπε λοιπον και τα εγραψε. Ετσι μου τα εστηλε για να τα βαλω στη σελιδα. Μερικα απ' αυτα θυμαμαι και τα ελεγαν οι αδερφες της Μανα μου με μερικες διαφορες. Αλωστε στα παλια τραγουδια οι εκτελεστες τους εβαζαν και δικες τους λεξεις οπου τους βολευε .Σημερα θα σας γραψω ενα για καποιον ερωτευμενο που μου αρεσε.--------- .......................................
Χιλια λοϊγγια ηδωκα, χιλια παλια κοσαρια
να πα μου φερουν το γιατρο, δωδεκα παλικαρια. ....................................................
Καβαλικευουν τάλογα σαν τα πουλια πετουνε,
κι οι μουφτετσιδες κι ο γιατρος, ολοι ηθελα κλουθουνε. ......................................................
Σκωσου γιατρε, σκωσου γιατρε να παμε στ'αρρωσταρη
και στου σερτα να βλεπεις να μη σφαλεις. .......................................................
Οταν εφτασαν στο χωριο και μπηκε στ'ονταδακι
σκυβει και πιανει το βασμο κι υστερα τος ελεει. .......................................................
Να παν του φερουν τ'αλογο αμεσως για να πιενει
κι αφου εκαβαλικεψε κουμαντο τος εκανει. .........................................................
Τρια μερονυχτα θα ζει κι υστερα θα ποθαινει και στου γιατρου το μισεμο η κορη το μαθαινει. ............................................................
Διδεις μου Μα την αδεια να παω στ'αρρωσταρη μην ειμαι αιτια κι αφορμη να κατεβει στον Αδη. ............................................................
Διδω σου γω την αδεια μα βλεπε μην αργησεις γιατι δεν εχουμε νερο ποιος φερει απ'τη βρυση. ................................................................
Σαραντα μιλια εκοβε την ωρα το κορασο, το δρομο δεν εκατεχε και μπεικε μες στο δασος. ..................................................................
Θε μου απουσε στα ψηλα κατεβα και στη στρατα και πες μου αν ειν' αζωντανος ο νιος απου μ'αγαπα. ...............................................................
Αγγελος εκατεβηκε εκιακοντα στη στρατα. Αζωντανο θα τον εβρεις το νιοοπου σ'αγαπα. ................................................................
Καμετε τοπο αρχοντες και κυκλο οι παπαδες, να πα να δω τον αρρωστο απ'αρρωστει για μενα. ........................................................................
Πατει τονε και σκωνεται φιλει τονε και γενει. Εδε τση μανας τον υγιο μαθημα το μαθαινει.
Οντε του λειπει το φιλι να θετει να πωθαινει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:

Κυριακή, 13 Αυγούστου 2017

ΣΤΕΡΝΟ ΑΝΤΙΟ ΣΕ ΕΝΑ ΞΕΝΙΤΕΜΕΝΟ ΧΩΡΙΑΝΟ ΚΑΙ ΣΥΓΓΕΝΗ


Γεννηθηκε στο χωριο την περιοδο της κατοχης (1942). Ηταν ο πρωτοτοκος γιος του Μανωλη Κοκολακη του Χαριλαου και της Μαριας το γενος Εμμανουηλ Καραβελακη (Σταρομανωλη).Ημαστε συγγενεις απο τη μερια του Παπου του Χαριλαου Κοκολακη και του πατερα της Μανας μου Μιχαηλ Κοκολακη. Πηγε στο Δημοτικο Σχολειο (πανω Σχολειο) αλλα δεν συνεχισε τις σπουδες στο Γυμνασιο. Βοηθουσε τον παπου του στο Ξυλουργειο και τους γονεις του στις γεωργικες εργασιες μεχρι του κληθηκε να υπηρετησει την θητεια του στην αεροπορια (Τατοϊ) εκει γνωρισε την μετεπειτα συζυγο του που τον κρατησε μαζι της στο Καπανδριτι της Αττικης. Ηταν υπαλληλος στο βενζιναδικο του θειου της συζυγου του. Τα τελευταια δεκα χρονια επασχε απο ανεπαρκεια των νεφρων και εκανε αιμοκαθαρση. Στην τελευταια αιμοκαθαρση επαθε ενδονοσοκομιακη λημοξη και επεσε σε κωμα. Απεβιωσε την Κυριακη 6 Αυγουστου. Στην Φωτογραφια που παραθετω φαινεται δευτερος απο αριστερα. Οι υπολοιποι πρωτος αριστερα Μανωλης Δεμετζος του Νικηστρατου, μετα τον χαριλαο εγω και μετα ο Αντωνης του Καρα Μιχαλη (Πεδιαδιτης).
Η φωτογραφια ειναι τραβηγμενη απο τον φωτογραφο τοτε του χωριου, στην αυλη του σπιτιου του Γιαννη Καλιωρακη τον Γεναρη του 1958. Αιωνια του η μνημη .

Παρασκευή, 11 Αυγούστου 2017

ΟΙ ΛΑΓΟΙ ΚΑΙ ΤΟ....ΚΑΡΟΤΖΙ


Ηταν Σεπτεβρης μηνας, μερικα χρονια μετα την Γερμανικη κατοχη. Τα σταφυλια στα αμπελια ειχαν σχεδον καμωθει και φυσικα οι λαγοι που τοτε ηταν πολλοι τα επισκεπτοταν τακτικα και δοκιμαζαν τη προοδο της ωριμανσης των. Ο Καραπαναγιωτης ειχε ενα αμπελακι απο κατω απο το νεκροταφειο στη στενη στρατα. Πηγαινε λοιπον κι αυτος τακτικα για να βλεπει την προοδο της ωριμανσης των σταφυλιων. Ομως παρατηρησε οτι κι αλλοι εκαναν το ιδιο τσιμπολογοντας και δοκιμαζοντας τις ρογες απο τα τζαμπια των σταφυλιων !Παρατηροντας πιο προσεκτικα ειδε οτι οι κλεφτες των σταφυλιων αφηναν αποτυπωματα της ταυτοτητας των στο χωμα κατω απο τις κουρμουλες. Ααα σας επιασα !!,Μονολογησε ο Παναγιωτης ενθουσιασμενος απο την ανακαληψη του. Προβατσουλιες λαγου!! Τωρα θα σας φτιαξω εγω !! Ξαναπε και εφυγε απο το αμπελι. Πηγε στο χωριο κατευθειαν και βρηκε τον αδερφο του, τον Καραμανωλη που εκανε τον κυνηγο και του ειπε τα καθεκαστα για το αμπελι και τσι λαγους. Καλα ,την νυχτα δα παμε να κατσουμε στο παρακαθυστο να τσι περιμενουμε που εχει καλο φεγγαρι και θα τσι τακτοποιησουμε εμεις.Ειπε ο Καραμανωλης. Ο Μανωλης ο Δινερακης εκανε των εργολαβο "δομικων εργων"στο χωριο. Ειχε λοιπον ενα καροτσι μετα απαραιτητα εργαλεια στο σπιτι κι οταν ηταν καποια δουλεια ειδοποιουσε τους εργατες του και πηγαιναν να την φτιαξουν. Τις προηγουμενες μερες δουλευαν στο νεκροταφειο φτιαχνωντας ενα ταφο και το καροτσι ειχε μεινει εκει. Το απογευμα πηγε ενας χωριανος και τον βρηκε για να φτιαξει καποια δουλεια στον κηπο του. Ειπε λοιπον στο μεγαλο του γιο τον Στελιο να παει στο νεκροταφειο να φερει το καρατσι στο σπιτι γιατι αυριο θα δουλευαν και το χρειαζοταν. Το απογευματακι ο Στελιος βρηκε τους φιλους του και κανονησαν να πανε πιο βραδυ να παιξουν πρεφα σ'ενα σπιτι ενος απο την παρεεα. Η πρεφα ομως θελει ωρα κι αμα εισαι και "φρεσκος μαθητης" δεν τελειωνει ευκολα!! Ετσι περνουσε η ωρα κ' ουτε που το καταλαβαιναν. Ο Καραμανωλης αφου ειχε περασει η ωρα και κοντευαν μεσανυχτα, πηγε στου αδερφου του, του Παναγιωτη το σπιτι τον πηρε και πηγανε στο αμπελι. Εσυ Παναγιωτη παρε τον τσιφτε και δα κατσεις στον αποκατω τραφο στη στενη στρατα. Εγω με το δυκανο δα παω απο τον αποπανω γυρο του αμπελιου για να μη μπορει να μας ξεφυγει ο λαγος ή οι λαγοι αν ερθει παραπανω απο ενας. Βρηκε την καθισια που ηθελε ο καθενας τους και περιμεναν "τους κλεφτες των σταφυλιων". Ειχε περασει αρκετη ωρα κι ο Καραμανωλης σφυριξε συνθηματικα στον Παναγιωτη οτι ερχεται ο λαγος. Ο Παναγιωτης συκωνει τον κοκορα του τσιφτε και τιθεται σε "επιφυλακη".Το ιδιο κανει και ο αδερφος του. Και ενω επικρατει ακρα ησυχια και μονο η φωνη μιας σκουλουπας απο τα κηπαρισια του νεκροταφειου τη διακοπτει κατα διαστηματα. Γινετε χαλασμος, φασαρια και κακο. Ο Καραμανωλης βλεπει τον λαγο να γινεται "Λουης"και δεν προλαβαινει να πυροβολησει. Ποιος διαολος ειναι !!! Λεει βριζοντας ο Καραμανωλης κατεβαζοντας τους κοκορους του δυκανου. Ο Παναγωτης που ηταν στο τραφο στη στενη στρατα, δεν ειδε τον λαγο γιατι ηταν μακρυα. Ειδε ομως τον Στελιο του Δινερομανωλη να γλακα με το καροτσι που ειχε σιδερενια ροδα, χωρις λαστυχο βεβαια -οι λαστυχενιες ροδες βγηκαν πολυ αργοτερα- και που εκανε φοβερο θορυβο διοχνωντας αφελα του το λαγο που περιμεναν. Τι ειχε γινει ; Ο Στελακης μας ειχε ξεχαστει με την πρεφα και οταν πηγε σπιτι του περασμενα μεσανυχτα και ειδε πως ελειπε το καροτσι, θυμηθηκε που του ειχε πει ο Πατερας του να παει να το φερει απο το νεκροταφειο. Ετσι για να γλητωσει το ξυλο και παρα τον φοβο του να παει νυχτιατικα στο νεκροταφειο, εκανε την καρδια του πετρα και πηγε. Μπηκε σιγα σιγα στο νεκροταφειο κοιταζοντας προσεχτηκα δεξια κι αριστερα. Η καρδια κτυπουσε δυνατα απο το φοβο του. Βρηκε το καροτσι, το πηρε και βγαινοντας απο την σιδερενια πορτα,.... ποδια μου βοηθατε με σκεφτηκε. Ορμισε στην κατηφορα με χιλια απο το φοβο του μην τον προλαβουν οι αποθαμενοι, κανοντας βοβερο θορυβο με το σιδερενιο καροτσι!! Ετσι την γλητωσε ο λαγος και ο Στελιος γλητωσε το ξηλο !!!!

Τετάρτη, 9 Αυγούστου 2017

Παιδικες αναμνησεις ηλικιομενων


Ημουνα στο χωριο την περασμενη Κυριακη και ηπα κατα τις 11 το πρωι, κιαφου ειχα στελειωσει μια ντουλαπα στο πατρικο μου, να παω να πχιω ενα καφε στου Χριστινη. Απ' οξω στις μανταρινιες καθοταν δυο παρεες. Στη μια ηταν ο Καφανταρης ο Νικολης με τον Μανωλη του Δραγατη του Λαζαροκωστη και καμποσοι αλλοι που τους περισσοτερους δεν τους ηξερα. Οι μισοι παιζανε πρεφα κι αλλοι κανανε σεϊρι. Στο διπλανο τραπεζι καθοταν δυο ασπρομαλιδες που ο ενας μου σηκωσε το χερι και με φωναξε με το οναμα μου. Σκεπτομε πρεπει να ειναι γνωστος για να με καλει, αλλα ποιος ειναι ; Βαζω το μυαλο μου να παρει στροφες και προσπαθω να θυμηθω που τον ξερω !! Φορουσε και γυαλια ηλιου και με μπερδευαν ακομα περισσοτερο. Οσο τον πλησιαζα μου ηρθε η αναλαμπη . Ο Μακης ο Βλασσης ρε που σου εστηλε την προσκληση να συναντηθουμε, περσι τον Ιουλιο. Μεσω Facebook βεβαια (απαραιτητο μεσω επικοινονιας στις σημερινες μερες). Και η φωνη βγηκε αφθορμητα απο το στομα μου. Γεια σου μωρε παλιο μου γειτονακι Μακη (Ευθυμης).Μετα τα σχετικα "διαδικαστικα"χαιρετουρες κ.λ.π.καναμε ο καθενας μας μια αναδρομη της πορειας της ζωης μας. Η πρεφα διπλα τελειωσε και οι παικτες και οι θεατες σηκωθηκαν να φυγουν. Ενας απο τους θεατες ηταν και ο Παπα Νικολης ο Λαζαρακης. Ηρθε λοιπον με χαιρετησε και ο Μακης βρηκε την ευκαιρια να μου πει οτι ποτε του δεν περιμενε να γινει παπας ο Νικολης γιατι μικρος ηταν πολυ τζαναμπετης. Μαλιστα τον ρωτησε. Θυμασε οταν κλεψαμε τις καρπουζες; Ο παπας λοιπον αρχισε να μας λεει την ιστορια με τις καρπουζες. Ηταν η δεκαετια του εξηντα. Στο πανω σχολειο (τοτε δουλευε μονο αυτο) το καλοκαιρι που ηταν κλειστο, νοικιαζαν τον κηπο και ειχαν βαλει καρπουζες. Οσες ηταν γηνομενες τις εβαζαν στη αποθηκη του Σχολειου για να τις πουλησουν. Η αποθηκη ειχε ενα παραθυρο απο τη μπαντα των αποχωρτηριων. Απο εκει εμπενες ευκολαστην αποθηκη. Ο Μακης με τον παπα Νικολη (σκετος Νικολης τοτε), βρεθηκαν στον περιβολο του σχολειου και αποφασησαν να μπουνε στην αποθηκη να φανε μια καρπουζα να δροσιστουνε !!. Ανοιξαν το παραθυρο κι εκατσαν σαν κυριοι και εκοψαν μια καρπουζα και την εφαγαν. Αντε παμε να φηγουμε τωρα μην ερθει κανενας και μας πιασει στα πρασσα!! Λεει ο Μακης. Ο Νικολης πιανει μια καρπουζα και λεει στο Μακη .Ε να παρουμε και μια να τη μπαμε στην Αγια φωτεινη να την φαμε πιο ηστερα. Βγηκαν απο το παραθυρο και πηδηξαν απο το μπεντενι με την καρπουζα στα χερια. Ελα ντε ομως που τους ειδαν απο τα σπιτια και τα κηπουλια που ηταν διπλα. Εφυγαν και πηγαν στην Αγια φωτεινη. Οταν ο Νικολης πηγε σπιτι τα νεα ειχαν παει γρηγοροτερα απ' αυτον στον πατερα του αγροφυλακα που τον περιμενε με "ανοικτε3ς αγκαλες" και μια βεργα στα χερια !! Την ιδια βεβαια υποδοχη ειχε και ο Μακης αλλα απο τη Μανα του αλλα με ελαφροτερες συνεπειες. Ο Λαζαροκωστης δεν αστειευοταν γιατι ηταν αγροφυλακας και το θεωρουσε μεγαλη προσβολη ο γιος του να κάνει οτι αυτος κυνηγουσε τους αλλους που τα εκαναν. Ετσι ο μικρος (παπα) Νικολης εφαγε ξηλο που εβαλε και στις τσεπες που λεγαμε τοτε. Οχι βεβαια πως συνετηστηκε και εκατσε φρονημος!! Το ξηλο μαλλον μας ετρεφε τοτε και το τραβουσε ο οργανισμος μας. Ειδικα ο οργανισμος του Παπα Νικολη οταν ηταν μικρος.

Παρασκευή, 14 Ιουλίου 2017

Ο ΠΟΝΗΡΟΣ ΚΑΙ ΟΜΠΟΥΝΤΑΛΑΣ ΚΟΥΝΙΑΔΟΣ

Χθες το απογευμα καθομαστε στη μπλακοσια του Χριστινη μια παρεα απο τα παλια. Εγω ο Μανωλης Δεμετζος του Νικηστρατου, Νικος Γωνιωτακης, Σταυρος Κοκολακης, Γιαννης Λουκακης και αναπολουσαμε τα παλια. Καιρο ειχαμε να βρεθουμε τοσοι μαζι. Ο Γιαννης λοιπον μου ειπε μια ιστορια απο τα παλια για να τη γραψω αλλα μου ειπε για ευνοητους λογους επειδη ακομα ζουνε οι μετεχοντες στην ιστορια να μην γραψω ονοματα. Λοιπον η Ιστορια αναφερεται σε δυο κουνιαδακια. Ο ενας εκανε τον μαστορας στις οικοδομες ο αλλος ηταν αγροτης αλλα χεροδυναμος οπως οι περισσοτεροι αγροτες της εποχης. Ο αγροτης κουνιαδος ειχε ενα κολυτο φιλο της ιδιας κατηγοριας που κανανε παρεα σαν τους χιοτες. Οι κουνιαδοι λοιπον ειχαν φητεψει πατατες μαζι συμισακες. Ηλθε ο καιρος να πανε να τις βγαλουν. Ο πονηρος κουνιαδος που ηταν και κνεκνεφεσης (αδυνατος) πηγε και βρηκε τον κουνιαδο του που καθοταν με το φιλο του και επαιζαν κολτσινα στο καφενειο . Σκοθητε μωρε να πα να βγαλουμε τσι πατατες απο το χωραφι. Ε να παμε να παρουμε τα σκαπεθια ειπε ο αγροτης κουνιαδος. Οϊ δε δα παρουεμ τα σκαπεθια, ειπε ο πονηρος κουνιαδος γιατι δα κατακοψομε τσι πατατες και θα τσι χαλασουμε.Απαντησε ο πονηρος κουνιαδος.Κιμε πως δα τσι βγαλουμε, ρωτησε ο φιλος του αγροτη κουνιαδο. Θα πατε να παρετε το αλετρι να το φερετε στο χωταφι. Ειπε ο πονηρος κουνιαδος. Πηγανε λοιπον οι φιλοι αγροτες και πηρανε το αλετρι και το πηγανε στο χωραφι με τσι πατατες. ΣΕ λιγο ηρθε και ο πονηρος κουνιαδος. Πουνε μωρε τα βουγια, ρωτα ο κουνιαδος του. Τι να τα κανουμε τα βουγια του λεει ο πονηρος που ειχε σχεδιασει ολη την ιστορια στο μυαλο του σκεφτομενως πως τετοια βουγια που ειστε δεν χριαζονται κι αλλα βουγια. Κιαμε ποιος δα σερνει το αλετρι του λεει ο αγροτης κουνιαδος. Εσεις οι δυο που ειστε χεροδυναμοι τους λεει και βαζει το χερι στο στομα του για να τον μπαρουν τα γελια. Τελικα τους εζεψε στο αλετρι και σαν μαστορας που ηταν αυτος εκατσε πισω απο τ'αλετρι και βγαλανε τις πατατες. Οποιος δεν εχει μυαλο εχει χερια. Αυτα συνεβαι ναν πριν καμια πενηνταρια χρονια πριν στο χωριο μας.

Παλαιότερες αναρτήσεις Αρχική σελίδα